by bunkertattoo

Rudolf woke up this morning, and found this ubahsweet note (in Dutch) under his smelly pillow.
It was a poetry (overloaded with love) from a client he tattooed.

Rudolf. Aan hem vertrouwde ik mijn droom toe. Aan zijn vakmanschap heb ik mezelf vandaag overgeleverd. En dat ging aardig snel en doelgericht. Ik wist wat ik wilde en waar, had er dan ook lang genoeg over nagedacht.

 

Het kwam in golven, dat denken en draaien. Soms was het gevoel heel sterk, en dat ebde dan weer weg. Maar het bleef terug komen. Ooit zou ze er zijn, dat wist ik wel.

 

Rudolf had een kwartiertje nodig om mijn idee te vertalen. Is dit het? Ja!

 

Dus na wat voorbereiding van zijn kant, lag ik dan naar de tl-verlichting aan het plafond te kijken. Me met vlagen bewust van mijn omgeving en van het moment. De muziek hield het midden tussen kreten van pijn en genot. Hoe toepasselijk, dacht ik nog, terwijl mijn pols voelde alsof er telkens met een vlijmscherp mesje in gesneden werd. Niet lekker, maar telkens kort genoeg om niet echt pijn te ervaren. Gewoon beetje vervelend gevoel. Af en toe keek ik naar wat hij aan het doen was, geconcentreerd en stil. Zijn proces en het mijne.

 

Tien minuten later was ze op mijn lichaam verschenen: een vlinder en een (b)engel in één. Sierlijk, vrouwelijk en simpel. Jaren over gedaan……ongelofelijk nog een beetje dat ze er nu is!

 

Ze blijft de rest van mijn leven bij mij. Omdat ze bij me hoort en een vertaling is van een gevoel. Het is goed zo!

Advertisements